| تبليغات | X |
|
" غافلان همسازند ، تنها طوفان کودکان ناهمگون می زاید "
|
فاصله می گیری روزها و شاید ماه ها ، اما عجیب نیست باز گشتت
وقتی یک عمر چیز غریبی
از جنس ِ چشمهایت را نبند روی شانه هایت سنگینی می کند؛
اما زمینش نمی گذاری با اینکه گاهی صاف ایستادن بدون بغض
برای غرور همیشگی تو هم سخت می شود.
گشتی میان کوچه های شهر بزن حتی با قلم گرفتن تمام ِ
هزاران هزار سالهای زیستِ آدمهای پیش و فقط نگریستن به تمدن ِ
هزارو سیصدو هشتادو هشت سالگی اکنون بوی تلخ و تند نوعی
توحش مدرن مشامت را آزار میدهد. لبخند می زنی و مانند عروسکهای ِ
رنگین ِ خوش رقص آهنگ ِهر موسیقی ِ مضحکی به حرکت می کشاندت .
تو آدم یا حوا نیستی این روزها خودت را با خدا اشتباه نگیر!!!
خدا نکند
که اسب وحشی ِ بی قراری های من
از مرز تاریک سرهای بی کلاه
و
خط های بی تعریف دهان های باز بگذرد
آن وقت
اگر زمین و زمان را هم به هم بدوزی
فرقی برای تاوان لبهای تو
و داغهای تنم نخواهد کرد.
بی ربطی ِ معانی به یکدیگر وقتی که می خواهم گیجت کنم
ونگاه چشمهایت شبیه کودکی های خودم شود چیز قشنگی است.
دارم با واژه ها بازی می کنم ؛ خودت گفتی که خوب بلدی برای گریز از.....
به دنبال چیزی شبیه بهانه های بی دلیل هبوط های غیر منتظره ام می گردم، ماتم کن !!
روبرویم نه ایست
می خواهم به دنیا پشت کنم
( این جمله ارزشی جز یک اطلاع رسانی ندارد )
مدتی نبودم ، برگشتم تا ثابت کنم دیوانگی عالمی دارد!!
بوی کهنگی می داد نگاه مردمک چشمهایش !
و نقطه ای که بی وقفه
به اسارت پوسیدگی مات رسیده بود.
بین خطوط کهنه ی تکرار و کتابهای باستانی
صدای اعتراض نه
چیزی شبیه ناله ، مکرر
و زمین و زمان که بدنام شده بود .
در یخچال نگهداری شود در غیر این صورت
خطر انقلاب ذرات تشکیل دهنده بالاست !!!؟؟
دیگر به خواب هیچ پیامبری اعتماد نیست
کعبه را عمود طواف کن
قبل از اینکه
بت های مقدس سرزمین من
جمعه ها را از تقویم حذف
و خدا را
در جنوبی ترین نقطه ی زادگاهم
چوب حراج بزنند !
این یک ابلاغ رسمی است عزیز!!
برای اثبات اینکه رویا به واقعیت تبدیل می شود بودنت با من کافی است .
فقط همین!
می پوشانی ام
میان حرفهای نجیبت از بکارت عشق
و گمان می کنم
نه ، به یقین می رسم
کسی این گونه که تو
با بوسه ای ناگهانی دیوانه ام نخواهد کرد
حالا پیمان بسته ام ، به رسم تمام بودنت
روسری ِ سبزم را سرم کنم
و مثل فیلم های عاشقانه ، در یک سکانس
دیوانه وار !
تا قرارگاه اولین دیدار
– پیاده با شاخه ای رز زرد –
را نم نم هاشور بزنم
می خواهم این نطفه ی حرام سکون را بالا بیاورم ، روشن کن کبریت را !!؟
فریبم داده بودند
من که برادری نداشتم !!
حالا
یک عمر است که از مرگ می ترسم !
کسی این جا نفرینم کرده به عشق
پک بزنم
ممتد ، ممتد ، ممتد
می خواهم
آلوده ات کنم !
چشمهایت را نبند اینجا عمق هزاران کیلومتری زیر زمین است . خاموش کن!
گوشی همراهت را می گویم . "مشترک مورد نظر در دسترس نمی باشد "
خودت بلند شو ! بایست ، منتظر معجزه نباش اعجاز یعنی چشمهایت
که از افتادن گنجشک ها نهراسد.
بلند شو اینجا زادگاه توست ....!!
..........................................................................
تو که می گفتی دروغ چیز بدی است!
قاصدک دوره گرد میدان انقلاب که کاری به جز راست بلد نبود
اما ، حالا، مدام
زخمهای بی قرار انگشتش
مرا یاد بابا
که رفته بود
جنوبی ترین نقطه ی قلبش را
برای ایما نش ثبت کند می اندازد
دارم از خودم صبورتر می شوم
ادامه نده
دروغگوی نابلدی!!
فقط بیا وگاهی
میان خوابهای تعبیر نشده ام
جایی برای قمار شک و شاید و آیا بگذار...
همیشه گمان می کردم عقربه های ساعت اند که دارند می رقصند.
اما حالا به گمانم تمام آدمها به شکلی شگرف میان دست عقربه های کثیفِ
" سرت به کار خودت باشد"، شبیه مترسکی مضحک به طرز وحشتناکی
به قمار گرفته شده اند. باید کاری کرد....
پایین بیاور انگشت اشاره ات را
از روی ساعت شماته دار زمین ،
به گمانم دیگر همه
روی صندلی چرخدار زمان
می رقصند
اما به داستان مترسک و مزرعه ایمان نمی آورم
بیهوده رج مزن
می خواهم اعتراض کنم!
و برگه های سپید را آرام
تکه
تکه
مباد روی دستهای من چیزی بنویسی
من از نسل کلاغهای....
حتی اگر اینگونه نگاهم کنی
حرفم را ختم به
تبصره های کتاب پوشالی
هفتصد و شسصت و هشت صفحه ای....نمی کنم
که این روزها اعصاب خدا را هم....
من خود فرشته ی مرگم باور نمی کنی ؟!
این روزها بوی کافور می دهد بودنم!
و سپید در سپید
رویای کودکی را می بینم
که وسیع ترین اقیانوس
میان دریاچه ی نگاهش
قطره قطره....
بگو عصیانم به کجای دنیا
بر خورده بود
که داری ، اینگونه
زمین را
به نامم سند می زنی؟!
این جا کسی به فکر چشمهای خدا نیست
وهیچ مریم باکره ای مسیح نمی زاید
و من تمام نامه های عاشقانه ام را
به باستانی ترین زبان
برای شیطان پست می کنم !
بالهایم را پس بده
شاید....
تازگی ها عجیب می ترسم و هیچ شعر عاشقانه ای در خاطرم نمی ماند.
می ترسم از اینکه پرواز با بالهای مشترکمان سهم من نشود!!
تازگی ها جور غریبی می ترسم و تمام نوشته هایم دارند رنگ اعتراض و بهت می گیرند.
به خودم که شک می کنم تمام اتاق طعم بیست و یک سالگی ام را میدهد طعم گس تعلیق و خلا
و اینکه کسی مدام به شکل چندش آوری با ناخنهایش روی آینه ی دلم خط می کشید....
طعم طناب - کف پایم روی صندلی و ترس از اینکه مباد تا ابد معلق بمانم و گاهی به طرز وحشتناکی
دلم می خواست کسی صندلی را از زیر پایم بکشد ! و دستهایم هوای معلق کنار و جودم را چنگ بزند
و نفس نفس به صبوری ِ نجیب کودکیم برسم.
کسی ، نه ، هیچ کس نتوانسته بود این گونه عجیب به ترس دیوانه کننده ی مجهولی دچارم کند
هیچ کس جز تو...
( این اولین باری است که دلم نمی خواهد در انتهای جمله ام بنویسم بماند و نقطه چینی هم حواله اش
کنم که یعنی هر چه دوست دارید ! نه دلم نمی خواهد .
می خواهم جمله تمام شود و نقطه . فقط یک نقطه که یعنی ؛ تمام شد سر خط. )
